Vier jaar lang heb ik lange periodes in de Alpujarras in Zuid Spanje gewoond, onder de pieken van de Sierra Nevada. Ik voel een diepe liefde voor dat gebied.
Ik leerde het langzaam kennen door wandeltochten, observeren van de natuur, zien hoe de Spanjaarden leven en de aarde bewerken, Door herten tegen te komen, een kletspraatje met de kippen te maken, de vogels die onder het raam hun mooiste lied zingen. En zien hoe de amandelbloesem, de teerste bloem die ik ken, gaat bloeien als het regent en stormt, wat een moed.
Het is als het leren kennen van een geliefde: voorzichtig aftasten, dansen in de zon, diep leren luisteren, ervaren van krachtplekken en soms ook niet weten of begrijpen.
De verbinding verdiepte zich en verdiepte zich.
In de Sierra Nevada leerde ik voelen, een hele subtiele energie ervaren. Die van de bodem, verschillend op verschillende plekken, die van het heldere water en haar hogere frequenties, de bronnen. De energie van de verschillende bomen en hun bloesems, hun stam, wortels en bladeren. De energie van bloemen, de energie van dieren. En wat vertelt de wind in het ritselen van de bladeren. Wat weerklinkt er in de sneeuw hoog op de pieken.
De schoonheid die ik steeds dieper zag opende een poort naar de spirituele wereld, het Goddelijke.
Steeds weer trokken de pieken mij. Soms zat ik op een uitzichtpunt in het gebergte er tegenover. Uren kon ik kijken en langzaam kwam er dan een energie uitwisseling op gang. Ze spraken met me via een andere taal. Na die uren voelde ik me weer helder, opgeschoond, opgeladen, opgetild en mijn hart vol stromend.
Als ik dichtbij de pieken was, door een stuk te klimmen, dan ervoer ik zo’n grote kracht, het was een klus om daar goed bij te blijven. Ik voelde daar de diepte van de aarde, de oorsprong van de aarde samen met de hoge frequentie van de hemel, de lichtwereld. Daar kwam het samen.
Aarde en hemel is een thema in mijn leven. Ik kan zo dichtbij de hemel zijn. De wereld kan vaak zo overweldigend voor me zijn, zo grof, zoveel. Als een amandelbloesem in de storm.
Hier bij de pieken kwam dat samen in mij. Een gevoel van oorsprong, gevoel van eenheid. Eindelijk kon ik die tweedeling overbruggen.
Ooit las ik: ‘hemel en aarde komen samen in het hart’. Mijn hart, geopend in de tijd door al die subtiele energieën in de natuur, kon op deze plek aarde en hemel samenbrengen.
En ik ging een nieuwe realiteit binnen.
Van waaruit ik ineens een nieuwe veiligheid ervoer, er een nieuwe balans kon ontstaan. Hardnekkige dynamieken begonnen te smelten, ik kon me ruimer bewegen, dieper liefhebben, overtuigingen makkelijker loslaten,
Ik was in een groter veld gekomen, via de poort van de bergen.
Dit grotere veld is heel fijn om in te vertoeven en prachtig om mee te werken.
Naast het systemische veld en velden uit de natuur, is dit een veld van eenheid.
Waar een bloesem in haar natuurlijke kracht kan openen midden in de storm zonder zichzelf te verliezen.
Na 4 jaar riep mijn ziel me in mijn dromen, ik mocht naar een ander gebied. Naar de Pyreneeën, het zuiden van Frankrijk. Hier ontmoet ik een Vrouwelijke energie, waar ik nog dieper kan landen en er weer nieuwe velden open gaan. Wordt vervolgd.
Aho.
