Niet weten
En dan is het er ineens weer, die stilte, om me heen kijken, voelen en innerlijk proberen iets gewaar te worden. Maar er is niets, geen beeld, geen beweging. Ik weet het weer, ik zit in het ‘niet weten’.
De fase in het proces van het oude loslaten en bewegen richting het nieuwe, ergens daartussen in.
Er is een kans dat ik het toch wil weten en overal naar antwoorden ga zoeken. In gesprekken, in teksten, in beelden, innerlijk zoeken. Of ik word heel actief, door van alles te gaan bezoeken en uit proberen: moet ik hier zijn of daar zijn.
Maar het vraagt een soort stil vallen, net als de terugtrekking van de golf, voordat deze zich opbouwt. In die beweging lijkt alles even stil te staan.
Een tabula rasa moment of tijd. Waarin er van binnen van alles herschikt kan worden, verschoven, geïntegreerd, geharmoniseerd.. we weten het niet precies. Zoals wetenschappers niet weten wat er in de cocon van een rups gebeurt, voordat ze open gaat.
Met de keuze om het oude los te laten is er al beweging in gang gezet. En alles wat het van mij vroeg en vraagt aan stappen en verwerken, aan vallen en laten vallen en vrij geven.
En dan komt er de stilte. Een zekere waakzame stilte, weg van de routine, die me in het oude houd.
Het niet weten. Dat is verduren. Er wordt ‘aan’ mij gewerkt. We zijn een deel van de Eenheid. Als wij iets in beweging brengen, iets loslaten, brengt de Eenheid nieuwe harmonie.
Zo kan het nieuwe zich aandienen. Als vanzelf.
Dus als je het even niet weet, wacht nog even. Maar hou wel verbinding met het leven, anders kun je in niet-leven, passiviteit verzanden. Het is meer een durven te sterven ín het leven.
Overgave. In de waakzame stilte.
Het antwoord komt.
Mooi Pasen!
