Toen ik in 2006 met mijn zus in Roemenië was, maakten we een wandeltocht door de bergen. Bergen waar beren leven. We raakten het spoor kwijt en we waren nog maar halverwege. Hoe konden we de weg terug vinden zonder een enkele wegwijzer? We vonden een beekje en kozen ervoor om dat te volgen, dat zou hoe dan ook naar beneden leiden. Naar beneden, waar wsl ook weer een weg zou zijn. Alert voor beren en langs onbegaanbare stukken, hobbelden we met onze zware rugzakken langs het beekje en vonden de weg terug.
Hoe vind je de weg terug als je voelt dat je verdwaalt bent als ziel op aarde tussen vele zielen die de weg kwijt zijn. Welk spoor heb je dan te volgen..
Er zijn vele scheppingsverhalen. Die van Yitschak Luria (1534)is mijn lievelings verhaal. Hij is een mysticus van de kabbalistische leer.
Zo zegt hij: God wilde zichzelf leren kennen en schiep ruimte voor de mens door zichzelf terug te trekken. Hij goot het Licht in grote kruiken, vaten, ‘inperking van het Goddelijke’ noemt Luria het. Maar de vaten braken want het Licht was te puur en de scherven verspreidden zich over de hele wereld, met ieder een druppel Licht bij zich.
De volgende fase van het verhaal is: Tikoen Olam, herstel van de wereld. Daar zitten we nu midden in, dat is onze opdracht: ons Licht terugbrengen naar Huis, zodat het weer een groot Licht wordt.
Het Goddelijke Licht in ons wil schijnen en liefhebben, zich verbinden. En onze scherf breekt dat Licht in persoonlijke breuklijnen, naar gelang je geschiedenis is gebroken en gevormd.
Zo uniek dat alleen jij dat bent. Zo heb je jezelf leren kennen, zo leert een stukje van God zichzelf kennen.
Op onze weg terug naar Huis, kom je langs de scherpe randjes van de scherf en dat schuurt. Je kunt je identificeren met de scherf en vanuit daar leven. Maar zo verberg je je voor God, voor het Goddelijke. Dan vraagt God op een dag aan je: ‘Adam, waar houd je je verborgen?’
Je kunt ook leven vanuit je Goddelijke licht, reizend langs schaamte, angst, pijn, diepe vreugde, plezier en liefde. En worden Wie je bent.
Tevoorschijn komen en Ja zeggen, of juist Nee. De ander laten of de ander juist vastpakken. Diep buigen of juist op staan en gaan stralen. Het verschilt per persoon en ook per moment. Het is vaak precies datgene waar je niet doorheen wilt, wat je niet aan durft te gaan. Dat is de stem van de persoonlijkheid. Maar het Licht in jou wil die weg wel gaan.
Het spoor van Licht volgen, vraagt diep luisteren, deel listening.
Dat gaat via het hart, daar fluistert de ziel, daar fluistert het Licht. Het voelt als een beweging van binnenuit, als een stroom voorwaarts. En dat is wat anders dan de eerste impuls van de persoonlijkheid, gebaseerd op de pijn, weerstand en breuklijnen.
In mijn verhaal, en nu het derde deel van het afscheid van een geliefde, reisde ik langs diepe pijn van een gebroken hart en was het nieuwe antwoord: blijven liefhebben, tegen de richting in.
Met het ontbreken van aanraking leerde ik me te laten aanraken door het onverwachtse.
En als laatste kwam ik bij nog een diepe waarheid: ik mag de ander vrij geven, de ander laten gaan, hij heeft zijn eigen reis te maken. En dat is blijkbaar zonder mij.
Wat heb ik veel afscheid moeten nemen in mijn leven, al jong, van mensen en van huizen en van landen. En mijn Licht volg ik als ik de pijn toelaat van de scherpe rand van al dat afscheid en als ik de ander vrijlaat, mijn armen open: ga maar, en ik blijf met wat er is in mij.
Er komt een mooi cadeau voor terug. Onverwachts.
In de beweging van vrijgeven, wordt er iets in mij bevrijd: ik mag ook gaan.
Niet het vertrekken vanuit weggaan, er even niet willen zijn, me isoleren. Nee, het is een gaan vanuit: helemaal worden wie ik ben. Stappen uit mijn familiesysteem en haar dynamiek. Een stuk identiteit volledig loslaten. En bepaalde overtuigingen en basiscultuur achter me laten.
Dat voelt als door het oog van de naald. Mijn loyaliteit is zo diep.
Ook nu gaat het gepaard met rouw.
En liefde blijft.
En ik kan het niet sturen, het is een beweging van binnenuit. Het geeft me een immens gevoel van vrijheid en vreugde, als ik weer door een stuk heen ben. En ik reis langs de angst van het huis uit gaan, het onbekende tegemoet. Ik reis langs te schaamte om kleur te bekennen: dit is wie ik geworden ben.
Ik ga.
Mijn eigen weg.
Dat is mijn bijdrage aan het herstel van de wereld. Ik volg het spoor van het Licht en word wie ik ben. Langs de breuklijnen van het leven.
21 december was er een bijzondere sterren constellatie. Een die wijst op een Nieuwe Tijd.
Zoals met de zonnewende de weegschaal omslaat naar steeds meer Licht, zo voelt deze ommekeer dat het Goddelijke Licht in ons meer gewicht in de schaal gaat leggen dan onze persoonlijkheid, onze scherf.
We kunnen vanaf nu makkelijker het spoor van het Licht volgen. Want dat is de vraag van Tikoen Olam: reageer niet vanuit de scherf, maar vanuit het Licht.
Luister diep.
Voel de beweging van je ziel.
Volg het spoor van Licht.
Op weg terug naar Huis.
Mirjam
